01.08.2026.
Nakon otvaranja 1906. godine, uskotračna pruga postala je doslovno stub opstanka i napretka višegradskog kraja. Ona nije bila samo transportni pravac za izvoz drvne građe, već jedina stvarna veza lokalnog stanovništva sa Sarajevom, Beogradom i ostatkom svijeta. Zahvaljujući vozu “Ćiro”, Višegrad je doživio neviđen ekonomski, prosvjetni i kulturni procvat. Voz je prevozio đake u škole, radnike u fabrike, donosio štampu i poštu, te povezivao sudbine ljudi duž čitave dionice, čineći željezničku stanicu istinskim srcem grada.
Zlatno doba prekinuto je 1. avgusta 1978. godine, kada je prugom prošao poslednji redovni putnički voz. Glavni razlog zatvaranja bila je politička i ekonomska strategija tadašnjih jugoslovenskih vlasti, koje su uskotračne pruge (širine 760 mm) proglasile zastarjelim, neefikasnim i nerentabilnim. Prednost je masovno data drumskom saobraćaju i prugama normalnog kolosijeka. Nažalost, umjesto modernizacije i proširenja, višegradska trasa je preko noći brutalno ugašena, šine su demontirane, a čitav kraj je ostavljen u saobraćajnoj izolaciji koja je pokrenula talas iseljavanja.
Uslijedile su duge i mučne decenije tišine. Stara stanica je propadala, tuneli su zarasli u korov, a sjećanje na pisak lokomotive živjelo je samo u sjeti starijih generacija. Čekanje na obnovu trajalo je duže od tri decenije. Tek početkom 2000-ih godina, zahvaljujući entuzijazmu i viziji da se pruga revitalizuje u turističke svrhe (povezivanjem sa Šarganskom osmicom u Mokroj Gori), započeli su teški radovi na raščišćavanju trase i ponovnom polaganju pragova i šina, što je konačno krunisano dolaskom prve svečane turističke kompozicije u Višegrad 2010. godine.
Iako su šine fizički položene, stanica propada do ne prepoznatljivosti , a turistički potencijal ogroman, današnja realnost donosi novi apsurd – redovni vozovi prugom kroz Višegrad i dalje ne saobraćaju. Razlozi ponovnog nedolaska vozova leže u komplikovanim administrativno-pravnim i finansijskim preprekama. Pruga presijeca entitetske i državne granice, što zahtijeva složene međunarodne i međuentitetske dozvole, dok željeznička preduzeća nemaju ekonomsku računicu za održavanje redovnih linija na infrastrukturi uskog kolosijeka. Bez čvrstog političkog dogovora i sistemskog ulaganja u turistički saobraćaj, višegradske šine ostaju prazne, a “Ćiro” tek povremeni gost umjesto stalnog čuvara naših turističkih snova.
