30.07.2026.
Arhivske fotografije svjedoče o nevjerovatnom uzbuđenju koje je vladalo u Višegradu tog istorijskog 4. jula 1906. godine. Rijeke ljudi u svečanim narodnim nošnjama, građanskim odijelima i uniformama slile su se ka novoj željezničkoj stanici. Kada se u daljini začuo prepoznatljiv pisak i ugledao dim prve parne lokomotive koja je prošištala kroz kanjon, grad je eruptirao od oduševljenja – bio je to simbol tehnološkog trijumfa i nove epohe modernizacije.
Izgradnja ove dionice pruge smatrana je jednim od najvećih inženjerskih podviga tog vremena u cijeloj Evropi. Radnici iz svih dijelova Austro-Ugarske monarhije, ali i domaće stanovništvo, godinama su golim rukama, krampovima i dinamitom probijali surove, okomite stijene u kanjonu rijeke Rzav. Svaki metar pruge bukvalno je otet od divlje prirode, a stotine izgrađenih potpornih zidova, tunela i kamenih mostova i danas svjedoče o nadljudskim naporima graditelja.
Otvaranjem ove pruge, sa specifičnom širinom kolosijeka od 760 milimetara, Višegrad je preko noći prestao biti izolovano pogranično mjesto i postao važno trgovačko i saobraćajno čvorište. Voz “Ćiro” je donio neviđen ekonomski napredak – omogućio je brz transport drvne građe, poljoprivrednih proizvoda i robe, ali što je najvažnije, omogućio je lokalnim ljudima da putuju, školuju se u velikim centrima i lakše komuniciraju sa svijetom.
Svaka velika priča ima svoj sjetni kraj. Odlukom tadašnjih vlasti koje su uskotračne pruge proglasile nerentabilnim, ova legendarna trasa je zvanično zatvorena, a poslednji redovni putnički voz kroz Višegrad je prošao 1. avgusta 1978. godine. Bio je to dan kada je grad plakao, ispraćajući piskavi eho “Ćire” u istoriju. Iako je dio kolosijeka kasnije djelimično obnavljan u turističke svrhe, danas prugom više ne saobraćaju redovni vozovi. Nekadašnja žila kucavica utihnula je, ostavljajući prazne šine i stare stanice kao nijeme svjedoke vremena kada je željeznica Višegradu značila život.
